زین بحر، قطره ای

سی و هفت. در همه ی ادیان، اعداد ، مهم و تأثیرگذار بوده اند، چه از جنبه های رمزآمیزِ معنوی و چه به دلایل نمادین و اتحادبخشی پیروان و حتی در نوعی اعلام موجودیت برای تبلیغ اجتماعی.  بطور مثال عدد هفت در آیین زرتشت، عدد سه در آیین مسیح و عدد هشت در آیین اسلام و... چنین اند ستاره های نمادینِ هر آیین که جهت و تعداد پرّه های آنان، نشان از آیین و معنای ویژه ای دارند: از این جمله اند ستاره ی شش پَر یا ستاره داوود در آیین یهود؛ ستاره ی هشت پَر برای اسلام؛ ستاره ی چهار پَر یا گردونه ی مِهر ایرانی؛ و یا ستاره ی دوازده پَر یا گل هخامنشی که نمادی سلطنتی در ایران باستان بوده است. در آیین بابی و بهایی نیز ستاره ها و نمادها و اعدادِ ویژه، هر یک نقش مهمی از نظر نمادشناسی برعهده دارند؛ نقشی که نه از سوی پیروان و بِدعتاً ایجاد و بازساخته شده باشد بلکه از هزاره ها پیش تر، بصورتی رمزآگین، در موردِ این آیینِ نازنین، وعده داده شده و اینک پیش روی چشم همگان و بطوری زنده و عیان قرار دارد. در ادامه ی این مجموعه یادداشت ها، یک به یک این نشانه ها و اعداد را در «امر بهایی» بررسی خواهیم کرد... کد ...

سی و پنج. «و اسطه ای بین خلق و خالق لازم. یعنی نفسی که از انوار تجلّیات الهیّه مستفیض است و به عالم انسانی فیض بخشد، چنانچه قُوّۀ اَثیر، کسب حرارت از اشعۀ شمس نماید و به زمین فیض رساند. اگر بخواهیم نماز کنیم باید به مرکزی توجه نمائیم اگر به خدا توجه خواهیم باید قلب را به یک نقطه متوجه سازیم. اگر شخصی بدون واسطه یعنی مظهر الهی بخواهد خدا را عبادت کند باید اول، تصوری در فکر خود از حق، متصوّر شود و آن تصوّر، مخلوق فکر اوست، چه که مُحاط، ادراک مُحیط نتواند پس خدا به این طریق ادراک نشود . آنچه را انسان در فکرش تصوّر می کند، مفهوم ذهنی اوست و آنچه مفهوم [مورد فهم] اوست، این خدا نیست. آن خدایی را که انسان برای خود تصوّر می کند اوهام است، تصوّر است، خیال است، صُوَر ذهنیّه است، ابداً ربطی بین این تصوّر و آن ذات مقدّس نیست . اگر شخصی بخواهد خدا را بشناسد باید او را در مِرآتِ [آینه ی] کامل بیابد؛ چه حضرت مسیح یا حضرت بهاءالله. در هر یک از این مَرایا، شمس اُلوهیت را مُتجلّی مشاهده کند، چنانچه ما شمس ظاهری را به اِشراق و ضیاء و حرارتش بشناسیم. به همچنین به معرفتِ الهیِ آن شمس روحانی که...

بیست و هفت. به اطرافت نگاه کن؛ همه اش جنگ و نَقص و تناقُض ! اگر مُنصفانه بنگری، این روزها تنها چیزی که قلبِ تو و قلب جهان را آرام می کند، «بهاءالله» و کلام الهی اوست . براستی در میان این همه تعصب و خشونت و کینه، چه چیز جز نوشیدنی خنک و گوارایی که او به رایگان به ما پیشکش می کند، جگر آدمی را در این گرمای مرگبار و تب و تابِ هولناکِ دیوانه وار، خوش و خنک می سازد؟! که بهاءالله به ما می آموزد: خداوندِ یکتا، زنده و پاینده است و پیامِ او را نیز تا جهانِ آفرینش هست، پایانی نیست . که دین نیز همچون دانش و تکنولوژی و سراسر پدیده های دیگر در هستی، نو می شود و جهان را هم  با خود نو می کند . که خداوندگار، هماره از ما جلوتر بوده و نیازهای ما را نیز پیشاپیش با الطاف و قوانین زیبایش، برطرف ساخته است . قوانینی که می گویند ما آدمیان، فارغ از همه ی خط کشی های دروغینی که بین خودمان ساخته ایم، باید عاشقانه به هم خدمت کنیم و جهان را نیز به یگانگی بی نظیری که مظهر ظهور الهی عصرمان، وعده اش را داده، نزدیک سازیم . و سرانجام اینکه تمامی آن نقص ها و ضعف ها، «از ماست که بر ماست» ن...

بیست و سه. «وحدتِ جهانی» میان همه ی انسانها و کشورها، آرزوی هماره ی بشر بوده است.  کوروش بزرگ، آزادی دین و زبان و کار را در 2550 سال پیش و در اندازه های همان روزگار، هر چند برای مدتی کوتاه در میان اقوام متمدّن زمین برقرار کرد و هرودینِ مورخ، در عصر اشکانیان آن را بصورت یوتوپیای ترکیبی «یک امپراتوری رومی و ایرانی» دید. (ص 106 تاریخ ایران کمبریج – جلد 3 – قسمت دوم – اشکانیان – ترجمه: دکتر تیمور قادری – نشر مهتاب – چاپ دوم 1390) سعدی شیرازی در سده ی 7 هجری، مردمان را به «بنی آدم اعضای یک پیکرند» فراخواند و آبراهام لینکلن رئیس جمهور آمریکا در سال 1861 میلادی توانست بنیان برده داری را در سرزمینش براندازد و برای بسیاری از حقوق آدمیان در سرزمینش، اساسی متین و قانونی برجای گذارد.   آری؛ اندیشمندان بسیاری در مسیر تاریخ، به چنین وحدت و اتحادی، به چشم رویایی دست نیافتنی اندیشیدند و گاهی نیز در برخی اعصار، به آن نزدیک شدند. اما امروز به فضل ایزد مهربان، با ظهور حضرت باب و حضرت بهاءالله، این رویای دست نیافتنی بسوی واقعیت پیش می رود. امروز نه بر سراسر زمین، اما دست کم...

پنج. «تحرّی حقیقت» یعنی تشنگی و جستجوی خاضعانه در مسیر حق، نه خود را برتر از حقیقت پنداشتن و او را ذلیل و محتاجِ شناختِ خویش دانستن! حال آنکه برخی چنان جستجوی حق می کنند که گویی منّتی بر سرش دارند و اگر او را یافتند، حقیقت تا به ابد، مدیون آنها خواهد بود! اما «تحرّی حقیقت» یعنی جُستن و رسیدن به سرچشمه ی راستین؛  آنگاه از او نوشیدن و گوارائیش را ستودن و دل را به او سپردن و تسلیمش شدن.  هنگامی که چشمه ی حقیقت این اندازه فروتن است که منّتی بر سیراب کردن ما نمی گذارد، چگونه ما خواهیم توانست پس از سیراب شدن، بر او منّت بنهیم که او را یافته ایم؟! کد مطلب: 5