پست‌ها

نمایش پست‌هایی با برچسب پاسخ به شبهات رایج

«شگفتا از این بازی های سرنوشت!»

چهل و پنج.  ببینید چه اندازه شگفت انگیز است که حکومتِ پنهان و آشکارِ ملایان شیعه در ایران، در دو قرن و دست کم چهل سال گذشته – پس از ظهور موعود و دین تازه ی خدا - تمام کوشش خویش را برای رسیدن به قُدس و ارض اَقدس، به کار گرفته و هزینه های بی پایانی در این راه کرده و می کند و به نتیجه ی راستین هم نمی رسد! هدفش نابودی فلان حکومت یا خوشبختی فلان آوارگان و نهایتاً عزّت جهان اسلام و مسلمین نیست، که اگر بود، نخست به مسلمانانِ مستضعف داخل ایران، از سیستان تا خوزستان که کاملاً و قانوناً در دسترس او هستند، رسیدگی و دستگیری می کرد! بلکه پس از دلایل سیاسیِ پشت صحنه میان ابرقدرت های کنونی زمین و سپس قدرت نمایی میان فِرَق مذهبیِ شیعه و سنی، مهم ترین دلیل برای حمله به اسرائیل، دشمنی بیشتر با نظام آئین بهائی و رسیدن به سرزمینی ست که وعده های بسیاری در کتب مقدس، مربوط به موعود الهی ادیان، درباره ی آن آمده است؛ سرزمینی که البته، یک سَده و نیم پیش، به تبعید و ستمِ خودِ علمای شیعه و همدستی دربار قَجَر و عثمانی با آنها، توسط «یک زندانی به ظاهر بی پناهِ ایرانی» فتح روحانی شد و وعده های ایزدی ...

«اعداد، نمادها و نشانه های ادیان» – بخش یک

سی و هفت. در همه ی ادیان، اعداد ، مهم و تأثیرگذار بوده اند، چه از جنبه های رمزآمیزِ معنوی و چه به دلایل نمادین و اتحادبخشی پیروان و حتی در نوعی اعلام موجودیت برای تبلیغ اجتماعی.  بطور مثال عدد هفت در آیین زرتشت، عدد سه در آیین مسیح و عدد هشت در آیین اسلام و... چنین اند ستاره های نمادینِ هر آیین که جهت و تعداد پرّه های آنان، نشان از آیین و معنای ویژه ای دارند: از این جمله اند ستاره ی شش پَر یا ستاره داوود در آیین یهود؛ ستاره ی هشت پَر برای اسلام؛ ستاره ی چهار پَر یا گردونه ی مِهر ایرانی؛ و یا ستاره ی دوازده پَر یا گل هخامنشی که نمادی سلطنتی در ایران باستان بوده است. در آیین بابی و بهایی نیز ستاره ها و نمادها و اعدادِ ویژه، هر یک نقش مهمی از نظر نمادشناسی برعهده دارند؛ نقشی که نه از سوی پیروان و بِدعتاً ایجاد و بازساخته شده باشد بلکه از هزاره ها پیش تر، بصورتی رمزآگین، در موردِ این آیینِ نازنین، وعده داده شده و اینک پیش روی چشم همگان و بطوری زنده و عیان قرار دارد. در ادامه ی این مجموعه یادداشت ها، یک به یک این نشانه ها و اعداد را در «امر بهایی» بررسی خواهیم کرد... کد ...

درباره ی «خاتَم النّبیین»

بیست و یک. نخستین و بزرگ ترین مانعی که در جهانِ امروز، سدّ راه مسلمانان برای اندیشیدن و پوییدن در آیین بهایی می شود، اساساً تنها یک عبارت کهن الهی است: «خاتَم النّبیین». این عبارت تنها یک بار در قرآن عزیز آمده اما بر فهم مسلمین از کل قرآن و جهانِ در پی آن، چنان سایه انداخته که سبب شده میلیاردها انسان که خود را پیرو قرآن الهی می شمرند، در توجه به دستورات تازه ی همان یکتاخدا، در جای خود محکم بایستند و قدم از قدم برندارند! حال آنکه در مواجهه با «رایات سیاه از خراسان» و «قائم آل محمد» و «خبر بزرگ» و «بقیه الله الاعظم»، به آنها فرمانِ دویدن و سر سپردن داده شده و نه حتی دَمی مکث و تعلّل کردن! اما چه چیز در این واژه ی شگفت، نهفته است که خداپرستانِ اسلام آورده را از پذیرش دین برحق و تازه ی همان خداوند عالَمیان، این بار در پیراهنی نو، باز می دارد و موجب تکرار تاریخ ادیان کهن در سرتافتن از ظهور آیین نو می شود؟ مسلمانان می پندارند این عبارت به آن معنی است که حضرت محمد ص، آخرین پیامبری بوده اند که از سوی خداوند، صاحب وحی شده و بسوی بشریت آمده اند. حال آنکه این تفسیر از آیه ی موجود در ...

چرا برخی الواح بابی و بهایی به زبان عربی است؟

دوازده.  بخشی از کتاب های مقدّس بابی و بهایی، به زبان فارسی است و بخشی به زبان عربی.  برخی می پرسند مگر این دو پیام آور، ایرانی - شیرازی و مازندرانی/ تهرانی - نبوده اند؟  پس چرا کتاب های آسمانی شان به دو زبان فارسی و عربی نازل شده است؟!  سه دلیل اصلی و منطقی برای این مسأله ی مهم وجود دارد: 1. مخاطبِ نخستِ حضرت باب، علمای اسلام بودند. سخن گفن به زبان علمی و مذهبیِ قابل فهم برای ایشان، از درجه ی اهمیت بالایی برخوردار بود. تاریخ نشان می دهد که این شیوه ی تکلّم تا چه اندازه در بسیاری از آنها اثر گذاشت و در کوتاه مدتی، انقلابی عظیم، سرتاسر ایران قَجَری را درنوردید و خبر ظهور حضرت باب و یاران شان حتی تا اَقصا نقاط اروپا و آمریکا نیز رسید. انبوهی از روحانیون و در پی آنها مردم عادی، به مظاهر ظهور الهی - قائم آل محمد و در پی او بقیه الله الاعظم - پیوستند و چنان در راه شان ایستادگی کردند که تاریخ، چنین مقاومت و رشادتی را در حافظه ی خویش بیاد نمی آوَرَد. 2. حضرت باب، پایان بخشِ دُور دینِ اسلام و قائم آل محمد بودند و الزام داشت که پاسخ بسیاری از پرسش های اسلام...

عصر مظاهر و گنج های ایزدی

چهار. « عصر مَظاهرِ خداوندِ یکتا »:  این، نامِ یک دورانِ تازه است که امروز در آن بسر می بریم. دورانی که 175 سال پیش آغاز شده است و مطابق وعده های ایزدی، تا 500 هزار سال دیگر نیز ادامه خواهد داشت. اما نکته ای که اهمّیت دارد این است که بدانیم: واژگان، بسی حسّاس و مهم اند و ظریف پیکر ؛ چنانکه گاهی، استفاده از یکی به جای دیگری - چه در اصل و چه در ترجمه - یک نسل را توانِ سوزاندن دارد و یا عصری را توانِ حیات بخشیدن. در اینجا موضوع بر سر واژه ی « نبوّت » است؛  هنگامی که همچنان از واژه ی «نبوّت» استفاده می کنیم، بی آنکه به معنایش دقت کنیم، برای خیلی از باورمندان، این توهّم برجای می مانَد که دوران پیامبری تمام شده و دیگر خداوند با آدمیان سخن نمی گوید، زیرا حضرت محمد ص خاتم النّبیین بود.  بنابر این منطق، کار به دستِ کسانی افتاده و می افتد که بدون وحی و برهان، صرفاً با مقداری مطالعه و تحصیل دینی، خود را جانشین خدا و وارث پیامبران معرفی می کنند و مؤمنان نیز چاره ای جز دنباله روی و تقلید آنان نمی یابند. برخی نیز در سوی دیگر، «از دین بریدن» را «راه نجات» می شناسند تا ب...