زین بحر، قطره ای

چهل و نه. «پیام الهی، کوچک و بزرگ نمی شود؛ هماره ثابت و عظیم بوده و هست.  منتها در هر ظهور، به اندازه ی نیاز بشریت و مطابق با ویژگی های اسم مظهر ظهور، بروز و تحققِ اجتماعی و تکاملی یافته است. بطور مثال، بخشی از پیام الهی در هر عصر، «وحدت نوع بشر، همبستگی، دوستی و خدمت خالصانه» بوده اما فهم انسانها از «عالَم»، گاه در حدّ قبیله بوده، گاه در حدّ شهر، گاه ایالت و گاه کشور. پس بروز آن ظهور الهی نیز مطابق با فهم زمان و مکان انسانها رخ نموده است. امروز اما، عصر اسم بهاء است؛ «اسم اعظم» الهی و سرآغاز تابشی خیره کننده برای بلوغ تمدن بشر در سرتاسر زمین،  که با وجود همه ی مصائب و دشواری های زمانه، مژده ی آینده ای عظیم برای آدمیان و «وحدت در عالَم انسانی» را به ما می دهد.»  کد مطلب: 49

چهل و هشت پیروانِ برخی از ادیان آسمانی، از سر دقت مؤمنانه، نامِ خدا را نمی برند مبادا به عظمتش بی حرمتی شود؛ اما همزمان با گفته و عمل شان، او و امر تازه ی او را نادیده می گیرند! مؤمنانِ برخی باورهای مذهبی، حتی بجای نام خدا، سه نقطه می گذارند مبادا نام مبارکش جایی زیر دست و پا بمانَد؛ اما همزمان با کردارهایشان، به مظهر الهی عصر خود که نماینده ی همان خدا بر زمین است، دهن کجی می کنند! حتی برخی باورمندان، «صندوق های اسماء الحسنی» ساخته اند که هر جا اسم خدا را دیدند آن را ببُرّند و به آن صندوق بیندازند، مبادا آن نام ایزدی، رهسپار جایی نامربوط شود؛ و این دست کارها را از سر پرهیزکاری خویش و نهایتِ تقوا در مکتب شان می شمارند... آری ما آدمیان، اغلب از پاره شدن نام خدا بر تکه های کاغذ بیم داریم و همین طور از بی احترامی گفتاری یا کرداری نسبت به شیئیّت کتابهای آسمانی مان؛ اما از زیر پا گذاشتنِ «حسّ حضور خداوند» در کردارهای بد و مدام مان، نه شرم می کنیم و نه پروا داریم! خدا را که نمی شود تمسخر کرد؛ دست کم به فکر باشیم تا از خودمان در محضر او، با عمل های نادرستِ نفسانی مان، دلقکی نساز...

چهل و هفت یک صابونِ مایعِ گران خریده بودیم که هیچ از بویش خوشم نمی آمد! گول ظاهرش را خورده بودم و حالا نه دلم می آمد بیندازمش دور و نه رغبت استفاده از آن را داشتم... همین طور مانده بود بغل ظرفشویی و هر از گاهی، یک چکه از آن مصرف می شد. شده بود آینه ی دقّ که نه تمام می شد و نه تاریخش می گذشت! سرانجام یک روز تصمیم گرفتم کارش را بسازم؛ بدون اسراف و بدون خشونت. پس او را از جای مهجور و بی مصرفش در آشپزخانه برداشتم و گذاشتم کنار روشویی در سرویس بهداشتی. یعنی گذاشتمش درست پیش چشم و در ممکن ترین مرکز توجه؛ نه برای اینکه دوستش داشتم، بلکه چون وقتش بود که هر چه دارد پس بدهد و بعدش هم ریغ رحمت را سر بکشد. اینگونه، برای یک هفته ی پرشتاب، میهمانِ ما شد و خیلی زود ملحق به دیار عدم گشت! *** سرنوشت آن صابون، مرا درست به یاد اکثریت ملایان قرن بیست و یکم از حجتی و داعشی و وهّابی و همتایان دیگرشان در سراسر جهان و ادیان انداخت... پس از کاری که آنها در هر عصر با پیامبران خدا و به ویژه با امر نوین الهی کردند، یکتاخدا مدتی با جهل و ستم آنها سر کرد و مهلت داد. چون به راه نیامدند و مصرفی نیافت...

چهل و پنج.  ببینید چه اندازه شگفت انگیز است که حکومتِ پنهان و آشکارِ ملایان شیعه در ایران، در دو قرن و دست کم چهل سال گذشته – پس از ظهور موعود و دین تازه ی خدا - تمام کوشش خویش را برای رسیدن به قُدس و ارض اَقدس، به کار گرفته و هزینه های بی پایانی در این راه کرده و می کند و به نتیجه ی راستین هم نمی رسد! هدفش نابودی فلان حکومت یا خوشبختی فلان آوارگان و نهایتاً عزّت جهان اسلام و مسلمین نیست، که اگر بود، نخست به مسلمانانِ مستضعف داخل ایران، از سیستان تا خوزستان که کاملاً و قانوناً در دسترس او هستند، رسیدگی و دستگیری می کرد! بلکه پس از دلایل سیاسیِ پشت صحنه میان ابرقدرت های کنونی زمین و سپس قدرت نمایی میان فِرَق مذهبیِ شیعه و سنی، مهم ترین دلیل برای حمله به اسرائیل، دشمنی بیشتر با نظام آئین بهائی و رسیدن به سرزمینی ست که وعده های بسیاری در کتب مقدس، مربوط به موعود الهی ادیان، درباره ی آن آمده است؛ سرزمینی که البته، یک سَده و نیم پیش، به تبعید و ستمِ خودِ علمای شیعه و همدستی دربار قَجَر و عثمانی با آنها، توسط «یک زندانی به ظاهر بی پناهِ ایرانی» فتح روحانی شد و وعده های ایزدی ...

چهل و چهار. « شَجَر شناس » شو، گر طالبِ هستیِ راستین هستی. بنگر به هر ذرّه و آنگاه   ببُر از او یا  بپیوند... گر آن ذرّه از آنِ سوی حقیقت باشد، نور می تراود و اثبات می کند. پس بشناس و با او باش، بر میزانِ امر الهی در این عصر و عهد. اما اگر آن ذرّه رو بسوی تباهی دارد، تاریک می دمد، و اندک روشنی اش نیز جز   از نارِ  او   نیست و تو را هم جز به دیار نفی نخواهد برد. بشناس و آهسته بگذر و تیزبین باش تا ناگه از قلبِ تاریکی ها، شَجَرِ نور را پرتو افکن بینی: از شاخسارانش بالا روی و از میوه هایش خوری. آنگاه خود، بخشی از او شوی و ثمر دهی برای آنکه در پی تو خواهد آمد... کد مطلب: 44

چهل و سه. « به بهانه ی حملات پلید تروریستی امروز به مردم اهواز»: اغلبِ کسانی که امروز برای قربانیانِ حملات تروریستی، اشکِ تمساح می ریزند، از دو قرن پیش تر که مظهرِ نوینِ الهی فرمود: « بشتابید بسوی وحدتِ عالَم انسانی؛ فارغ از وحشت و تبعیض، ترور و ستم، خشم و کین! » همگی یا به او خندیدند و یا چاقوهایشان را تیزتر کردند. وقتی حتی پیش از آغازِ جنگ های جهانی اول و دوم فرمود: «همگی با هم سلاح هایتان را به زمین بگذارید و هزینه های گزاف برای کشتار و نبرد را خرج صلح و دوستی و سازندگی و آبادانیِ زمین کنید!»  سرِ تفنگها و سرنیزه ها را بسوی خودش و خانواده اش نشانه رفتند و او را سرِ سیاهِ زمستان، از ایران و شهر به شهر در عثمانی، به دورتر و هر چه دورتر تبعید کردند. حاکمانی که امروز در مدحِ قربانیانِ تروریسم، بسی سخن سُرایی می کنند، اغلب خود تا چهار نسل، دست هاشان دست کم تا مِرفَق، در خونِ شهیدانِ بابی و بهایی است که طولانی ترین و مظلوم ترین قربانیانِ نسل کشی و ترور در دو سده ی اخیرِ ایران و منطقه بوده و هستند. ما عاشقانِ بهاءالله را نشاید لعنت کردن؛  پس برای تروریست ها و حام...

چهل و دو. حضرت بهاءالله، همچونِ «آدم» ع در عصر بلوغ بشر –  دوران ما - هستند. عصر آدَم تا خاتَم که همان دورانِ کودکی بشریت بود، با ظهور حضرت باب (قائم آل محمد) به پایان رسید و مطابق وعده های الهی در دوران نوین، دُور بهائی 1000 سال و کُور بهائی 500 هزار سال خواهد بود - که با ظهورِ مظاهر الهی در پی حضرت بهاءالله، در موعدهای مقرّرِ آینده ادامه خواهد یافت. بنابراین جایگاهِ  حضرت بهاءالله به عنوان سرسلسله ی دوران ما، نظیر حضرت آدم است که به عنوان سرسلسله ی عصر کودکیِ آدمیان بودند. حقّا که ما، چه خوشبختیم که « اسمِ اعظمِ ایزدی »، فاتح و آغازگرِ دوران ماست و می توانیم امیدوار باشیم که حُسنِ سرآغازی این چنین، حُسن ادامه ای بزرگ و امیدبخش نیز در پی داشته باشد. کد مطلب: 42

چهل. «الله ابهی» ذکر «الله ابهی» - که اَبها خوانده می شود - مهم ترین و معمول ترین ذکر برای بهائیان عالَم است؛  هم اسم اعظم محسوب می شود، هم نیایش 95 باره ی روزانه است و هم درود و سلام و تکبیر ویژه در میان بهائیان است. هم اشاره به نام مبارک حضرت بهاءالله، پیامبر این دوران دارد و هم بنیانگزار این ذکر، حضرت باب بوده است و هم توحیدِ خالص آیین بهائی، نسبت به الله یگانه و برتر  را نشان می دهد. اما در اینجا، ذکر نکته ای تازه و افزون بر همه ی اینها، شاید خالی از لطف نباشد: واژه ی «ابهی» در رسم الخط فارسی و عربی با چهار حرف «الف – ب – ه – ی» نوشته می شود که این چهار حرف، شامل دو حرفِ آغازینِ الفبا، یعنی «الف – ب» و دو حرفِ واپسینِ الفبا، یعنی «ه – ی» می شود! این می تواند اشاره به این باشد که برترین نام الهی - یعنی «اَبهی» - نه تنها سراسر حروف الفبا از ابتدا تا انتها را در برمی گیرد، بلکه به اول و آخر بودن خداوند در هر موضوعی نیز اشاره دارد. همچنین باید افزود که دو حرفِ آغاز و دو حرف پایان الفبا، ایهامی ظریف از دو اول و دو آخر در عصر ما دارد که می تواند اشاره ای به...

سی و چهار. تحریف یعنی اینکه در روز روشن و  در دنیای رسانه های امروزی ، در یک روزنامه ی رسمی و یک سایت حکومتی ایرانی، زندگی یک دانشمند نامدار فرنگی را با سانسور و تحریف، به چیزی جز آنچه بوده، تبدیل کنی! آری تحریف در ایران امروز و حکومت آن، تنها به متن و حکم کتاب های مقدس و سخنان الهی و احادیثِ پیامبران و امامان معطوف نیست، بلکه حتی به زندگی یک دانشمند شهیر ایتالیایی نیز می تواند تسرّی پیدا کند، به شرطی پای دیانت بهایی و نام بهاءالله در میان باشد! نمونه ی چنین اقدامی، زندگی پروفسور «الساندرو باوزانی» Alessandro Bausani است که با یک جستجوی ساده در زبان انگلیسی و ایتالیایی و حتی ویکی پدیای فارسی ایشان نیز می توان دریافت که از 29 سالگی تا پایان عمر خویش، بهایی بودند و این عقیده ی دینی بزرگ را نیز هرگز پنهان نکردند. اساساً همین عقیده به دیانت بهایی بود که زندگی حرفه ای این استاد را چنان تحت تأثیر قرار داد که سراسر زندگی پُربار خود را وقف تاریخ و ادیان و زبان های شرقی کردند و کتاب های بسیاری از جمله «ایران دینی: از زرتشت تا بهاءالله» در 542 صفحه را نوشتند و چندین بار نیز ا...

سی و یک . «تَحریف» یعنی : حکومت شیعه در ایرانِ امروز، هر کجا در آیات و روایات و احادیثِ دین و مذهب خود نام یا واژه ی «بهاء» را ببیند، نادیده می گیرد یا به واژه ای بی معنی و کم معنی، به فارسی برمی گرداند ! مثلاً در لوح فاطمه بنگرید که در سایتِ  http://farzandanezahra.com  چگونه در معنا دست برده، مبادا خواننده ی فهیمِ ایرانی که در جستجوی حقیقتِ جهانِ امروزِ خویش است، با دیدن نام «بَهاء» به اندیشه فرو رود یا تلنگری به ذهنش بخورد . « کمال موسی و بَهاء عیسی و صبر ایوب» که در اصل عربیِ لوح فاطمه آمده در ترجمه ی فارسیِ صاحبان سایت چنین شده است: کمال موسی و   رونقِ   عیسی و صبر ایوب ! یعنی گردانندگان آن سایت، نه کمال را ترجمه می کنند و نه صبر را مثلاً به شکیبایی برمی گردانند، اما به بهاء که می رسند، حس تغییر و ترجمه شان گُل می کند و آن را به واژه ی نامربوطی نظیر رونق [!] بازمی گردانند. حال آنکه این ترجمه، نه در فُرم زیباست و نه در معنا گویاست و نه اصولاً با حضرت عیسی ع معنای مرتبطی را پدیدار می سازد . چنین زنجیره ی تحریف و تصرف و دروغی را می توان در انبوه...

دَه. «فرزانه روستایی» خبرنگار، در مقاله اش «آیا خدا، ایران را فراموش کرده است؟» [3 بهمن 95 – سایت خبری تحلیلی زیتون] می نویسد: «ظاهرا، در کائنات کسی نتوانست سرزمین ایران را از دروغ و فسادِ مُفرط و دورویی نجات دهد. به همین دلیل، چنان اغتشاشِ دردناکی در میهنِ درخطرِ ما حاکم شده است که ده‌ها میلیارد تومان از بودجه ی مملکت،   صَرف اداره مؤسساتِ دینیِ ‌بی نام و نشان می‌شود که کارایی جز فراری‌دادن مردم از دین خدا ندارند». حقّا که خداباورانِ اهل رسانه ای نظیر این خانمِ خبرنگار، نقطه ی درد و آسیب را درست یافته و شناخته اند. پیش از ایشان نیز آسیب شناسیِ انبوهی دیگر از پژوهندگانِ نامدار از دردهای جامعه ی ایران درست بود اما نتیجه ی پژوهش شان اشتباه از آب درآمد. چرا که  درد را به درستی شناختند، اما هرگز به درمان نرسیدند!   آنها یا در پیچ و خم های سیاست و تجارت و خرافات مذهبی جا ماندند و یا خدا را محکوم دیدند و او را نعوذ بالله، «بی خیال»، «فراموشکار»، «بی خبر» و... نامیدند! براستی این چطور ایمانی ست که بنده و پرستنده، خدایش را غافل شمرَد و خود را از خداوندگار، جلوتر، ...

نُه . آقای #رضا کیانیان بازیگر سرشناس سینمای ایران، اخیراً در صفحه ی رسمی اینستاگرام شان نوشته اند: « نمی دانم در تاریخ، چندین هزار نفر یا چندین میلیون نفر، فقط بخاطر اینکه پایبند دین، مذهب و عقیده ای بودند، کشته شده اند ! از هابیل و قابیل تا امروز . از جنگ های صلیبی تا داعش و طالبان . از انکیزیسیون دیروزی تا تفتیش عقاید امروزی . از نسل کشی یهودیان، ارامنه تا نسل کشی مسلمانان . فقط به نام دین، مذهب و عقیده ... به بهانه باخدایی و بی خدایی! فقط کشته اند و کشته شده اند . این روزها می خواهم مدتی به غار تنهایی خودم پناه ببرم ... با این پست غمگین، مدتی از همه شما خداحافظی می کنم . نمی دانم چند روز یا چند هفته یا ... باید خودم را بازبیابم.» اتفاق مبارکی است؛ درود بر تعمّق و اندیشه در تنهایی، و درود بر مِهر و انصاف، هرگاه که رخ بنماید. البته چقدر عالی می شود که ایشان در تنهایی هایشان، دو مسأله ی بنیانی را نیز، مدّنظر خویش قرار دهند: نخست به فهرست تاریخی شان - دست کم در خلوتگاه جانِ خویش - قتل عام بابیان و شهدای بهایی به دست و فرمانِ علمای اسلام را نیز اض...

یک. «شهریار زَرشناس» تئوریسینِ حکومت کنونی در سرزمین ما، اخیراً در مصاحبه ای گفته است: « در جمهوري اسلامي، يك اثر تئوريك هرگز سانسور نشده و براي نشر آن محدوديت ايجاد نشده است و من اين را با اطمينان عنوان مي كنم. يكي از نمونه هاي اين مورد، نشر آثار ماركسيستي است.» (سایت جوان آنلاین - 15 اردی بهشت 97 - کد خبر: 904917) شگفتا که ایشان و امثال ایشان، کتاب های مارکسیسیتی را مبنای فرض نادرست خویش قرار می دهند ! لطفاً مثال خود را تغییر دهند و به عنوان مبنا، نه از نمونه های مکاتب خارجی، بلکه از آثاری ایرانی و جهانی، نظیر آثار دیانت بابی و بهایی یاد بفرمایند و بگویند که کدام یک از کتاب های رسمی و تئوریکِ دین بهایی در این چهل ساله ی جمهوری اسلامی، اجازه ی نشر و پخش قانونی داشته اند؟ البته مقصود، ردیه ها و دروغ ها و تهمت هایی نیست که به صورت کتاب سازی، هر روز و شب علیه این دیانت، راهی بازار کتاب و مساجد و ادارات ایران می شوند، مقصود ما اصل کتاب های مقدّس و الواح وَرجاوَند این دیانت آسمانی است . لطفاً نفرمایند که چون این دین، پس از اسلام و خاتم الانبیاء ظاهر شده، حاکمان مذهبی فعل...