زین بحر، قطره ای

چهل و نه. «پیام الهی، کوچک و بزرگ نمی شود؛ هماره ثابت و عظیم بوده و هست.  منتها در هر ظهور، به اندازه ی نیاز بشریت و مطابق با ویژگی های اسم مظهر ظهور، بروز و تحققِ اجتماعی و تکاملی یافته است. بطور مثال، بخشی از پیام الهی در هر عصر، «وحدت نوع بشر، همبستگی، دوستی و خدمت خالصانه» بوده اما فهم انسانها از «عالَم»، گاه در حدّ قبیله بوده، گاه در حدّ شهر، گاه ایالت و گاه کشور. پس بروز آن ظهور الهی نیز مطابق با فهم زمان و مکان انسانها رخ نموده است. امروز اما، عصر اسم بهاء است؛ «اسم اعظم» الهی و سرآغاز تابشی خیره کننده برای بلوغ تمدن بشر در سرتاسر زمین،  که با وجود همه ی مصائب و دشواری های زمانه، مژده ی آینده ای عظیم برای آدمیان و «وحدت در عالَم انسانی» را به ما می دهد.»  کد مطلب: 49

چهل و هشت پیروانِ برخی از ادیان آسمانی، از سر دقت مؤمنانه، نامِ خدا را نمی برند مبادا به عظمتش بی حرمتی شود؛ اما همزمان با گفته و عمل شان، او و امر تازه ی او را نادیده می گیرند! مؤمنانِ برخی باورهای مذهبی، حتی بجای نام خدا، سه نقطه می گذارند مبادا نام مبارکش جایی زیر دست و پا بمانَد؛ اما همزمان با کردارهایشان، به مظهر الهی عصر خود که نماینده ی همان خدا بر زمین است، دهن کجی می کنند! حتی برخی باورمندان، «صندوق های اسماء الحسنی» ساخته اند که هر جا اسم خدا را دیدند آن را ببُرّند و به آن صندوق بیندازند، مبادا آن نام ایزدی، رهسپار جایی نامربوط شود؛ و این دست کارها را از سر پرهیزکاری خویش و نهایتِ تقوا در مکتب شان می شمارند... آری ما آدمیان، اغلب از پاره شدن نام خدا بر تکه های کاغذ بیم داریم و همین طور از بی احترامی گفتاری یا کرداری نسبت به شیئیّت کتابهای آسمانی مان؛ اما از زیر پا گذاشتنِ «حسّ حضور خداوند» در کردارهای بد و مدام مان، نه شرم می کنیم و نه پروا داریم! خدا را که نمی شود تمسخر کرد؛ دست کم به فکر باشیم تا از خودمان در محضر او، با عمل های نادرستِ نفسانی مان، دلقکی نساز...

چهل و هفت یک صابونِ مایعِ گران خریده بودیم که هیچ از بویش خوشم نمی آمد! گول ظاهرش را خورده بودم و حالا نه دلم می آمد بیندازمش دور و نه رغبت استفاده از آن را داشتم... همین طور مانده بود بغل ظرفشویی و هر از گاهی، یک چکه از آن مصرف می شد. شده بود آینه ی دقّ که نه تمام می شد و نه تاریخش می گذشت! سرانجام یک روز تصمیم گرفتم کارش را بسازم؛ بدون اسراف و بدون خشونت. پس او را از جای مهجور و بی مصرفش در آشپزخانه برداشتم و گذاشتم کنار روشویی در سرویس بهداشتی. یعنی گذاشتمش درست پیش چشم و در ممکن ترین مرکز توجه؛ نه برای اینکه دوستش داشتم، بلکه چون وقتش بود که هر چه دارد پس بدهد و بعدش هم ریغ رحمت را سر بکشد. اینگونه، برای یک هفته ی پرشتاب، میهمانِ ما شد و خیلی زود ملحق به دیار عدم گشت! *** سرنوشت آن صابون، مرا درست به یاد اکثریت ملایان قرن بیست و یکم از حجتی و داعشی و وهّابی و همتایان دیگرشان در سراسر جهان و ادیان انداخت... پس از کاری که آنها در هر عصر با پیامبران خدا و به ویژه با امر نوین الهی کردند، یکتاخدا مدتی با جهل و ستم آنها سر کرد و مهلت داد. چون به راه نیامدند و مصرفی نیافت...

چهل و چهار. « شَجَر شناس » شو، گر طالبِ هستیِ راستین هستی. بنگر به هر ذرّه و آنگاه   ببُر از او یا  بپیوند... گر آن ذرّه از آنِ سوی حقیقت باشد، نور می تراود و اثبات می کند. پس بشناس و با او باش، بر میزانِ امر الهی در این عصر و عهد. اما اگر آن ذرّه رو بسوی تباهی دارد، تاریک می دمد، و اندک روشنی اش نیز جز   از نارِ  او   نیست و تو را هم جز به دیار نفی نخواهد برد. بشناس و آهسته بگذر و تیزبین باش تا ناگه از قلبِ تاریکی ها، شَجَرِ نور را پرتو افکن بینی: از شاخسارانش بالا روی و از میوه هایش خوری. آنگاه خود، بخشی از او شوی و ثمر دهی برای آنکه در پی تو خواهد آمد... کد مطلب: 44

چهل و یک. در تابلوی «مصلوب شدنِ مسیح» اثر ماتیاس گرون والد (1475 – 1528 م)، «یحیی تعمید دهنده در کنار صلیب، به تصویر کشیده شده در حالی که کتابِ انجیل را در دست دارد و این آیه ی انجیل بر روی کتاب نقش بسته است: او باید طلوع کند در حالی که من باید غروب کنم. » ( دین و هنر  – شنُن لِدبِتر – برگردان: افسانه نجاریان – نشر رَسِش (اهواز) – چاپ اول 1383 – ص 93) بهاءالله بارها فرموده است که ظهورِ هر بارِ پیامبران، همچون طلوع و غروبِ یک خورشید است. و شگفتا از این تکرارِ تاکنونِ تاریخِ مظاهرِ ادیان و رفتارِ عمومِ مردمان با ایشان! دوردستها را رها کنیم و به زمانه ی خود بنگریم: شیخ کاظم رشتی کمتر از صد و هشتاد سال پیش، به شاگردانش گفت: من می روم تا قائم آل محمّد ظهور کند. و کمی بعد قائم آل محمّد که تمامی عمر رسالتش را در زندان و تبعید تا شهادت سپری کرد، فرمود: من می روم تا ظهور بعدی ام، همان که بقیه الله نام دارد و اسم اعظمِ بهاء است، طلوع فرماید. و اندکی بعد حضرت بهاءالله در مرکزِ جهان بپاخاست، همان که موعودِ تمامی ادیان و ملل بود. آنگاه در برابر تمامی نادانی ها، ستم...

چهل. «الله ابهی» ذکر «الله ابهی» - که اَبها خوانده می شود - مهم ترین و معمول ترین ذکر برای بهائیان عالَم است؛  هم اسم اعظم محسوب می شود، هم نیایش 95 باره ی روزانه است و هم درود و سلام و تکبیر ویژه در میان بهائیان است. هم اشاره به نام مبارک حضرت بهاءالله، پیامبر این دوران دارد و هم بنیانگزار این ذکر، حضرت باب بوده است و هم توحیدِ خالص آیین بهائی، نسبت به الله یگانه و برتر  را نشان می دهد. اما در اینجا، ذکر نکته ای تازه و افزون بر همه ی اینها، شاید خالی از لطف نباشد: واژه ی «ابهی» در رسم الخط فارسی و عربی با چهار حرف «الف – ب – ه – ی» نوشته می شود که این چهار حرف، شامل دو حرفِ آغازینِ الفبا، یعنی «الف – ب» و دو حرفِ واپسینِ الفبا، یعنی «ه – ی» می شود! این می تواند اشاره به این باشد که برترین نام الهی - یعنی «اَبهی» - نه تنها سراسر حروف الفبا از ابتدا تا انتها را در برمی گیرد، بلکه به اول و آخر بودن خداوند در هر موضوعی نیز اشاره دارد. همچنین باید افزود که دو حرفِ آغاز و دو حرف پایان الفبا، ایهامی ظریف از دو اول و دو آخر در عصر ما دارد که می تواند اشاره ای به...

سی و نُه. «تمامی آن چیزی که امروز یک مسلمان خوب، یک دیندار مُنصف یا یک انسان حقیقت جو می کوشد که بیابد و بسازد و باشد،  همان چیزی ست که حدود دو قرن پیش تر، دیانتِ ایزدیِ بابی و بهایی برای بشریت، متناسب با جهان امروز به ارمغان آورده اند!  نیازی نیست چیزی را با فقه و اجتهاد، اختراع کنیم یا راهی دور و دشوار برویم... همه چیز همین جا و مهیّاست!  کافی یک قدمِ روح برداریم و در دریای مِهر الهی غوطه ور شویم.» کد مطلب: 39

بیست و هفت. به اطرافت نگاه کن؛ همه اش جنگ و نَقص و تناقُض ! اگر مُنصفانه بنگری، این روزها تنها چیزی که قلبِ تو و قلب جهان را آرام می کند، «بهاءالله» و کلام الهی اوست . براستی در میان این همه تعصب و خشونت و کینه، چه چیز جز نوشیدنی خنک و گوارایی که او به رایگان به ما پیشکش می کند، جگر آدمی را در این گرمای مرگبار و تب و تابِ هولناکِ دیوانه وار، خوش و خنک می سازد؟! که بهاءالله به ما می آموزد: خداوندِ یکتا، زنده و پاینده است و پیامِ او را نیز تا جهانِ آفرینش هست، پایانی نیست . که دین نیز همچون دانش و تکنولوژی و سراسر پدیده های دیگر در هستی، نو می شود و جهان را هم  با خود نو می کند . که خداوندگار، هماره از ما جلوتر بوده و نیازهای ما را نیز پیشاپیش با الطاف و قوانین زیبایش، برطرف ساخته است . قوانینی که می گویند ما آدمیان، فارغ از همه ی خط کشی های دروغینی که بین خودمان ساخته ایم، باید عاشقانه به هم خدمت کنیم و جهان را نیز به یگانگی بی نظیری که مظهر ظهور الهی عصرمان، وعده اش را داده، نزدیک سازیم . و سرانجام اینکه تمامی آن نقص ها و ضعف ها، «از ماست که بر ماست» ن...

بیست و شش. هر فکر بدی که به ذهنم می آید، با فکر خوبِ بزرگ تری رد می کنم: فکر خشم را با دلسوزیِ عمیق تر! هر اندیشه ی آزارنده ای که در سرم می دَمَد، با اندیشه  شادی بخشِ برتری ، جایگزین می سازم: فکر ویرانگری را با سازندگیِ بیشتر! هر خیال باطلی که به جانم رسوخ می کند، با تصوّر حقانیّت ِ فراتری، از میان برمی دارم: «فکر جنگ را با صلحی عظیم تر». * * جمله ی درون گیومه، از فرموده های حضرت عبدالبهاءست در سفر پاریس. کد مطلب: 26

هفده. آدمی می مانَد از کجا آغاز کند! آنقدر ناگفته ی مهم و ناشِنُفته ی زرّین هست، آنقدر حقایقِ واضح اما نادیده مانده، هست که راوی براستی می مانَد از کدام به کدام رَوَد، که یکی از دست نرود و دیگری آن لابلا مغفول نمانَد! در این سالها و ثانیه ها که رویدادها به سرعت و شتاب می گذرند، مردمان اغلب یا به رسوم کهن خود دلخوش مانده اند و یا چنان به آن «اصلِ اصیل»، بی توجه و به رخدادهای زرد و دروغین یا تحریف های سراپا جعل، مشغول گشته اند که دشوار بتوان، موضوعیّت ِحقیقت را چُنان طرح کرد که حتی در حداقل ترینِ اندازه ها نیز، شایسته ی ساحتِ حقیقت باشد. حقیقتی که «همیشه یکی بوده و خواهد بود، باقی همه، بیراهه». کد مطلب: 17

شانزده. درست که بیندیشی، اغلب ما راهِ گم شده ای داریم. اغلب این فکر را، هر روز و هر شب، با خود حمل می کنیم که چیزی، در اطراف ما از ریشه خراب و در بنیان کم است؛ تکاملی، ناقص مانده یا  سخنی، ناگفته رها شده است؟ وعده ای، رخ نداده یا هر بار نیامدنِ موعودی بر موعودی، افزون گشته است؟ این فکر را داریم که چرا راهِ دین، دست کم چنان که گروهی به آن باور دارند در هزار و چهارصد سال پیش، یا دو هزار سال قبل، یا سه هزار و دویست سال پیش و چهار یا شش هزار سال قبل، متوقف شده و دانش و دانشیان، در ظاهر بر او پیشی گرفته اند؟ یا این اندیشه را داریم که پس چرا خداوند، در برابر تمامی این فجایع در جهان امروز، خاموشی پیشه کرده است؟ مگر می شود که خداوندگارِ یکتا، پس از صد و بیست و چهار هزار رسول و نبی و فرستاده و پیامبرش، ناگهان ما را در میان این همه پریشانی، در میان گرگ ها و گرگ زاده ها تنها گذارده باشد؟! اینکه روحانیون همه مذاهب و پیروان شان تا به کجا قرار است نام خدا و دین و رسولانش را هر روز خراب و خراب تر کنند و مردمان را از نامِ دین، فراری تر و زده تر؟! پاسخ شفابخشِ تمامی این گمگ...

یازده. بعضی ها فقط سئوال می کنند؛ اما دل شان جواب نمی خواهد!  یعنی که فقط می پرسند تا پرسیده یا گفته باشند که ما هم نقد و نظری درباره ی اوضاع نابسامان جامعه و جهان داریم...  اما وقتی جواب درخوری شنیدند، فرار می کنند، از همراهی اش طفره می روند! مدام هم وِرد زبان شان است که: «ما دیگر اینها را نمی دانیم!»، «چه بگویم والّا!»، «ما که سوادمان اینقدرها قد نمی دهد ولی خُب... اوضاع که اصلاً خوب نیست!» هنر نیست که آدمِ با عقل و شعور، فقط انتقاد کند و غُر بزند و ادای نارضایتی از پریشان احوالیِ دنیا را دربیاورد. بلکه خوب است بعد از پرسیدن، براستی دنبال پاسخ باشد. گوش بدهد تا جواب ها را بشنود و به آنها بیندیشد تا بتواند بهترین پاسخ ها را برگزیند. یعنی در بزند و بعد با شجاعت بایستد و ببیند که چه کسی در را باز می کند. نه اینکه در را بزند و بعد که سیاهه ی میزبان از پسِ شیشه های دروازه پدیدار شد، فِلِنگ را ببندد و بزند به چاکِ کوچه و اَلفرار! بعد هم دوباره برود توی کوچه ی بغلی و یک گوشِ مفتِ دیگر پیدا کند و غُرولُندکنان بگوید: «از صبح تا بحال، هر دری را که می زنیم، کسی باز...

دو. دریای حقیقت در کنار ماست و ما نظر به بیابانِ وحشت دوخته ایم! کافی ست سری بچرخانیم، چشمی بگردانیم، رویی بسویش کنیم... آنگاه خواهیم دید که او نیز از آغاز ما را می نگریسته است بی دریغ، این دریای مهربانیِ ایزدی. سپس در میان آوای امواج خروشان و موّاجش صدامان می زند که: بیایید! بیایید! از نعمت هایم بهره بردارید و بهره برسانید و سرخوشانه در من غوطه خورید و از مرواریدهای حکمتم برگیرید و فقیر نمانید و غنی شوید. آری کافی ست دل و تن به این دریای بی پایان بسپاریم تا او خود، ما را سیراب کند و به ژرفای حقیقت برسانَد: «ای آن که رَه، به مَشربِ مقصود بُرده ای زین بحر، قطره ای به منِ خاکسار بخش» (دیوان غزلیات حافظ شیرازی – غزل 275) کد مطلب: 2