زین بحر، قطره ای

سی و هشت. «لوح استقامت»: «ای بندگانِ خدا، شما را به امانت و راستی و وفاء و نیز تقوای خداوندِ عزیزِ حکیم، وصیت می‌نمایم. هر آن کس که به تقوا متمسّک گردد، او منتسب به این مقام بلند است. پس ای اهل بهاء، چشم تان روشن باد! چرا که به افق اَعلای من نظر دارد. و خوشا به حالِ گوش‌های تان! چه که به شنیدنِ آیات پروردگارِ جهانیان شَرَف یافته است. قدر این مقام بدانید که سوگند به جانم، گنجینه‌های آسمانها و زمین با آن برابری ندارند... ای اهل بهاء، شما منظورِ نظرِ عنایت خداوندید و یکتاخداوند هر آنچه را که در راهِ محبتش می‌گویید، می‌شنود و هر کاری که برای امرِ محکم و متین اش می‌کنید، می‌بیند.  پس مظهر او از زندانِ اعظمش، شما را چنان یاد می‌دارد که نام های تان، همگی در لوح محفوظ ثبت گردند. بگو سوگند به خداوند که همه ی اشیاء در همه ی احوال، به شما بشارت این ظهور را می‌دهند اگر که شما اهلِ شناخت باشید! پس استقامت نمایید و باز هم، استقامت نمایید!  مبادا که گام‌هایتان از این صراطِ مستقیم بلرزند و بلغزند. بگو که استقامت، بزرگترین وصیت من بر شماست و مهم‌ترین امانت من نزد شما....

سی و شش «در هر روز، ما به هر جهت، به بدی می اندیشیم؛ به هر جهت، سخنانِ گناه آلوده بر زبان می رانیم، که کس نباید بر زبان براند؛ و به هر جهت، کارها  می ورزیم که  کس نباید بورزد.  با همین کردارهای ناشایست است که ما اندوه را بر خویشتن روا می داریم، و نورهای پنج فرشته که در طی هر روز خورده ایم، در ما به جایگاه پُرزیان می روند. که ما - ارواحِ ما -  در عشقِ «آزی»، آن دیوِ سیری ناپذیرِ بی شرمِ حرص، سیر کرده است. به همین دلایل ای خداوندگارِ من، ما دعا می کنیم تا از گناه آزاد شویم. پس گناهم ببخشای  به پاسِ مژده ی ایزدیِ دین».  (حضرت مانی - سده ی سوم میلادی کتاب «خُواس تَوانیفت» [اعتراف نامه]  – بخش 15)

سی و سه. «در این ایام، عالَمِ وجود در مَهلکه ی عظیم افتاده و از اعماقِ قلوب، ندای نجات و اِستِخلاص از شرّ این مَخاطر (خطرات) ، مُرتفع  (بلند است) . قلوب، پریشان است و نُفوس، تشنه ی ماءِ مُعینِ (آبِ جاری و زلال) صلح و سلام؛ و ارواح از نتایجِ وخیمه و مَضرّاتِ مُهلکه ی ضَغینه و بَغضاء (کینه و دشمنی) و ظلم و جَفا و حِقد و حسد، مُشمئز (بیزار) و در عذاب است؛ و عموم [مردمانِ جهان]، از امتدادِ جنگ و جدال و حَرب و قتال (کشتار)، خسته و نالان. از حُرّیتِ مُفرَطه (آزادی های بی بند و بار) و تضعیف و تذلیلِ قوه ی دیانت (ذلیل شدنِ دین)، هرج و مرج راه یافته و بر مَکایدِ سیاسیه (خباثت های سیاسی) و مُنازعاتِ اقتصادیه (ستیزهای اقتصادی) و مشکلاتِ جنسیه افزوده [است]. جز قوّه ی امرالله، هیچ امری و هیچ قوّه ای، این مَفاسدِ قَویه (فسادهای نیرومند) را اصلاح ننماید و جز تعالیم سَماویه (آموزه های آسمانی)، که در این ظهورِ بدیع (ظهور نوین الهی)، کاملاً (بی کم و کاست) از سَماء مَشیّت الهی نازل گشته، این علل و امراض مُزمنه  (دردهای کُهنه)  را شفا ندهد. پس احبّای الهی (عاشقانِ ...

سی. «کریشنا فرمود: ای آرجونا [ای بهترین فرد از خاندان بهاراتا]؛ خداوند متعال در قلب همه ی موجودات اقامت دارد و سفر همه ی آنان را بر خودرویی که از نیروی مادّی شکل گرفته، هدایت می کند. 61 پس ای نواده ی بهاراتا؛ تسلیم محض او شو تا با لطف و مهرش، به آرامش روحانی و سرمنزل متعال و جاودانه برسی. 62 اینک و اینگونه، دانش محرمانه را برای تو آشکار نمودم ؛ بر آن دقیق شو و بیندیش. سپس هر چه می خواهی و تمایل داری انجام بده. 63 اما چون تو برایم بسیار عزیز هستی، آموزش نهایی و محرمانه ترین بخش دانش را نیز برایت واگو خواهم کرد تا آنچه را که به صلاح توست [به تمامی] شنیده باشی... 64  [و این است جوهر و چکیده ی سخنان خداوند از زبان کریشنا:]  همواره به من بیندیش؛ پرستنده و فدایی من شو، ای پرستش کننده ی خالص من؛ سجده هایت را به من تقدیم کن؛ آنگاه بی تردید نزد من خواهی آمد و به من خواهی رسید... این را صادقانه به تو قول می دهم چون نزد من بسیار عزیز هستی. 65 گوناگونیِ مذاهب را رها کن و تنها به من تسلیم شو. نترس؛ من تو را از همه ی واکنش های گناه آلود، نجات خواهم داد. 66 این...

بیست و نُه. «اوست آن پادشهِ آگهِ دانا» «لوح احمد» این کبوترِ بهشتی است که بر شاخسارانِ درختِ جاودانگی، آوای خوشِ وَرجاوَندی سر داده است و پاکان را بسوی الله و یکتاپرستان را به درگاهِ نزدیکِ خداوندِ بخشنده، بشارت می دهد. همو آگاهی می دهد به وارستگانِ از دنیا، از خبری که از سوی یکتاخدایِ شاهنشهِ عزیز و یگانه رسیده، و دوستداران خدای را به آستانِ مقدّسش و این نظرگاهِ روشن رهنمون می گردد: بگو: حقّا که این، همان برترین نظرگاه  است که در کتابهای رسولان خدا، وعده و نوشته شده بود که به آن، حق از باطل جدا شود و زودا که هر امری، به حکمتِ آن حکیم، مشخص گردد. و بگو: این همان درختِ روح است که میوه های ایزدِ بزرگِ نیرومند و بلندمرتبه را به بار می آوَرَد. هان تو ای احمد! تو شاهد باش که اوست یکتاخدا و خدایی جز او نیست که پادشَهی است فراگیر و گرانقدر و نیرومند. همان خداوندِ یکتایی که آنکه علی [حضرت باب، سید علیمحمد] نام داشت، فرستاد و او حق است و از جانب خداوندگار، که ما همگی فرمانش را فرمان می بریم. بگو: ای مردمان! حدود الله را پیروی کنید که در کتابِ بیان، از سوی پروردگارِ ...

بیست و دو. «حال ای اهلِ ایران! باید قدری از سُکر هَوی (مستی شهوات) ، به هوش آمده و از غفلت و کاهلی  (تنبلی)  بیدار گشته، به نظرِ انصاف، نظر کنیم: آیا غیرت و حَمیّتِ (بزرگی) انسان، قائل بر آن می شود که چنین خِطّه ی مبارکه  (سرزمین پربرکتی) ، که منشأ تمدنِ عالَم و مبدأ عزّت و سعادتِ بنی آدم بوده و مَغبوطِ آفاق (مورد غبطه ی عالَمیان) و مَحسودِ (مورد رَشک) کُلّ مللِ شرق و غربِ امکان، حال محلّ تأسفِ کلّ قبایل و شعوب گردد... به نکبتِ عدمِ سعی و کوشش و نادانی، بی مَعارف ترینِ کشورهای عالَم شمرده گردد؟! آیا اهلِ ایران، در قرونِ پیشین، سر دفترِ دانایی و عنوانِ مَنشور دانش و هوش نبودند و از افقِ عرفان، به فضلِ رحمان، چون نَیّر اعظم (خورشید) ، طالع و مُشرق، نه؟ حال چگونه بدین حالِ پُرمَلال اکتفا نموده، در هوای نفسانی خود حرکت می نماییم و از آنچه سعادتِ کُبری (رستگاری برتر) و مَرضیِ (سبب خشنودیِ) درگاهِ احدیّت حضرت کبریاست، چشم پوشیده، کُل به اَغراضِ شخصیّه و منافعِ ذلّیه ی ذاتیه ی خود (غَرَض های شخصی و سودهای حقیر و گذرای خود) گرفتار شدیم؟!» (حضرت عبدالبهاء –...

بیست. « رگِ جهان، در دستِ پزشکِ دانا است، درد را می بيند و به دانائی درمان مي کند. هر روز را رازی است و هر سر را آوازی؛ دردِ امروز را درمانی و فردا را درمانِ ديگر. امروز را نگران باشيد و سخن از امروز رانيد. ديده مي شود گيتی را دردهای بيکران فرا گرفته و او را بر بستر ناکامی انداخته. مردماني که از باده ی خودبينی سرمست شده اند پزشکِ دانا را از او بازداشته اند! اين است که خود و همه ی مردمان را گرفتار نموده اند. نه درد مي دانند، نه درمان مي شناسند. راست را کژ انگاشته اند و دوست را دشمن شمرده اند. بشنويد آواز اين زندانی را! بايستيد و بگوئيد ؛ شايد آنان که در خواب اند بيدار شوند.» (حضرت بهاءالله – دریای دانش – صص 3 و 4)

هجده. «نظر کن به سُمّ خَری که گمان می کنند نَصاری (مسیحیان) ، که از خَرِ عیسی [بوده] است؛ او را چگونه مُرتفع (مهم و بالابلند) نموده اند و فوج فوج (گروه گروه) بسوی او مُتَصاعِد می شوند (شتابان بالا می روند) و به این عمل، تقرّب می جویند! ولی [هنگامی که] مِثل رسول اللّه ظاهر می شود، تا هفت سال به آن [ظهور] ایمان نمی آورند!  حال ببین وَزنِ اعمالِ خَلق، در کجا واقع [و تا چه اندازه پایین] است... و حال آنکه امّت عیسی اگر یقین می نمودند که این همان احمدِ موعود است، احدی از نَصاری (مسیحیان) مُحتَجب (غافل) نمی ماند از رسول الله. و چه رُهبان ها (کشیش ها) بودند که ریاضت می کشیدند که رضای خدا را تحصیل کنند و از برای کسی که عمل می کردند،  ظاهر شد و به او ایمان نیاوردند و گفتند: تو نیستی آنکه عیسی (ع) خبر داده! و گمان نکنی که آنها در دین خود، مُحتاط نبودند یا آنکه می خواستند [عمداً] ایمان به حق نیاورند؛ بلکه عدم ایمان و یقینِ آنها، از شدّت احتیاطِ آنها بود که در دین خود داشتند و [اینکه] کُل، «مابینِ خود و خدا»، [عملاً] خود را مُجاهد و مُصاب (صَواب و برحق) می دا...

هشت . « تعالیم الهیه، در این دُور نورانی چنین است که نباید نفوس را توهین نمود و به جهالت نسبت داد که "تو ندانی و من دانم ". بلکه باید به جمیع نفوس، به نظر احترام، نظر کرد و در بیان و دلالت، بطرز تحرّی حقیقت، مکالمه نمود؛ که بیایید مسائلی چند در میان است تا تحرّی حقیقت نماییم و ببینیم چگونه و چه سان است؟ مبلّغ نباید خویش را دانا و دیگران را نادان شمرد؛ این فکر سبب تکبّر گردد و تکبّر سبب عدم تأثّر . بلکه باید امتیازی در خود نبیند و با دیگران به نهایت مهربانی و خضوع و خشوع صحبت بدارد . این نوع بیان، تأثیر کند و سبب تربیت نفوس شود.» «حضرت عبدالبهاء»

هفت. «ببین که علّتِ خَلقِ سماء و ارض (آفرینش آسمان و زمین)، ایقان به لقاء او (یقین به ملاقات با خدا و مظهر او) شده و کُل از برای این، خَلق شده [اند]  و کُل، شب و روز عمل می کنند و[لی] عمل های خود را هباء منثوراً (1)   (بی اثر و فایده) می کنند... حال نظر کن آن   لقاءالله را که کُل از برایش خلق شده اند: حَظّ آن  لقاء را جَبَل ماکو (کوهسار ماکو) برمی دارد! (2) و حال آنکه کُل او را می خوانند و از او مُحتَجِب (غافل و پوشیده)! و کل از برای او عامل اند و از او مَحجوب (بی خبر و در پرده)!» (حضرت باب - کتاب دلایل هفتگانه / دلایل سبعه - صفحه 32) 1. هَباءً مَنثوراً؛ اصطلاحی قرآنی است به معنی ظاهری «گرد و غبار پراکنده در هوا» و در واقع «کار بی ارزش»، که در آیه 23 سوره ی فرقان نیز آمده است. 2. حضرت باب را در اواخر عمر کوتاه شان به دژی در کوهسار دوردستِ ماکوی آذربایجان تبعید و در آنجا زندانی کردند تا دست کسی به ایشان و سخن و وحی و دعوی ایشان نرسد. اما زهی خیال باطل که امروز، در سراسر کشورهای جهان، نام ایشان به گوش می رسد و با وجود همه ی کشتارها و فشار...

شش.  به راستی  می گویم: هر آنچه از نادانی بکاهد و بر دانایی بیفزاید؛ او پسندیده ی "آفریننده" بوده و هست.» (حضرت بهاءالله – دریای دانش – صفحه ی 8) کد مطلب: 6