زین بحر، قطره ای

دوازده.  بخشی از کتاب های مقدّس بابی و بهایی، به زبان فارسی است و بخشی به زبان عربی.  برخی می پرسند مگر این دو پیام آور، ایرانی - شیرازی و مازندرانی/ تهرانی - نبوده اند؟  پس چرا کتاب های آسمانی شان به دو زبان فارسی و عربی نازل شده است؟!  سه دلیل اصلی و منطقی برای این مسأله ی مهم وجود دارد: 1. مخاطبِ نخستِ حضرت باب، علمای اسلام بودند. سخن گفن به زبان علمی و مذهبیِ قابل فهم برای ایشان، از درجه ی اهمیت بالایی برخوردار بود. تاریخ نشان می دهد که این شیوه ی تکلّم تا چه اندازه در بسیاری از آنها اثر گذاشت و در کوتاه مدتی، انقلابی عظیم، سرتاسر ایران قَجَری را درنوردید و خبر ظهور حضرت باب و یاران شان حتی تا اَقصا نقاط اروپا و آمریکا نیز رسید. انبوهی از روحانیون و در پی آنها مردم عادی، به مظاهر ظهور الهی - قائم آل محمد و در پی او بقیه الله الاعظم - پیوستند و چنان در راه شان ایستادگی کردند که تاریخ، چنین مقاومت و رشادتی را در حافظه ی خویش بیاد نمی آوَرَد. 2. حضرت باب، پایان بخشِ دُور دینِ اسلام و قائم آل محمد بودند و الزام داشت که پاسخ بسیاری از پرسش های اسلام...

یازده. بعضی ها فقط سئوال می کنند؛ اما دل شان جواب نمی خواهد!  یعنی که فقط می پرسند تا پرسیده یا گفته باشند که ما هم نقد و نظری درباره ی اوضاع نابسامان جامعه و جهان داریم...  اما وقتی جواب درخوری شنیدند، فرار می کنند، از همراهی اش طفره می روند! مدام هم وِرد زبان شان است که: «ما دیگر اینها را نمی دانیم!»، «چه بگویم والّا!»، «ما که سوادمان اینقدرها قد نمی دهد ولی خُب... اوضاع که اصلاً خوب نیست!» هنر نیست که آدمِ با عقل و شعور، فقط انتقاد کند و غُر بزند و ادای نارضایتی از پریشان احوالیِ دنیا را دربیاورد. بلکه خوب است بعد از پرسیدن، براستی دنبال پاسخ باشد. گوش بدهد تا جواب ها را بشنود و به آنها بیندیشد تا بتواند بهترین پاسخ ها را برگزیند. یعنی در بزند و بعد با شجاعت بایستد و ببیند که چه کسی در را باز می کند. نه اینکه در را بزند و بعد که سیاهه ی میزبان از پسِ شیشه های دروازه پدیدار شد، فِلِنگ را ببندد و بزند به چاکِ کوچه و اَلفرار! بعد هم دوباره برود توی کوچه ی بغلی و یک گوشِ مفتِ دیگر پیدا کند و غُرولُندکنان بگوید: «از صبح تا بحال، هر دری را که می زنیم، کسی باز...

دَه. «فرزانه روستایی» خبرنگار، در مقاله اش «آیا خدا، ایران را فراموش کرده است؟» [3 بهمن 95 – سایت خبری تحلیلی زیتون] می نویسد: «ظاهرا، در کائنات کسی نتوانست سرزمین ایران را از دروغ و فسادِ مُفرط و دورویی نجات دهد. به همین دلیل، چنان اغتشاشِ دردناکی در میهنِ درخطرِ ما حاکم شده است که ده‌ها میلیارد تومان از بودجه ی مملکت،   صَرف اداره مؤسساتِ دینیِ ‌بی نام و نشان می‌شود که کارایی جز فراری‌دادن مردم از دین خدا ندارند». حقّا که خداباورانِ اهل رسانه ای نظیر این خانمِ خبرنگار، نقطه ی درد و آسیب را درست یافته و شناخته اند. پیش از ایشان نیز آسیب شناسیِ انبوهی دیگر از پژوهندگانِ نامدار از دردهای جامعه ی ایران درست بود اما نتیجه ی پژوهش شان اشتباه از آب درآمد. چرا که  درد را به درستی شناختند، اما هرگز به درمان نرسیدند!   آنها یا در پیچ و خم های سیاست و تجارت و خرافات مذهبی جا ماندند و یا خدا را محکوم دیدند و او را نعوذ بالله، «بی خیال»، «فراموشکار»، «بی خبر» و... نامیدند! براستی این چطور ایمانی ست که بنده و پرستنده، خدایش را غافل شمرَد و خود را از خداوندگار، جلوتر، ...

نُه . آقای #رضا کیانیان بازیگر سرشناس سینمای ایران، اخیراً در صفحه ی رسمی اینستاگرام شان نوشته اند: « نمی دانم در تاریخ، چندین هزار نفر یا چندین میلیون نفر، فقط بخاطر اینکه پایبند دین، مذهب و عقیده ای بودند، کشته شده اند ! از هابیل و قابیل تا امروز . از جنگ های صلیبی تا داعش و طالبان . از انکیزیسیون دیروزی تا تفتیش عقاید امروزی . از نسل کشی یهودیان، ارامنه تا نسل کشی مسلمانان . فقط به نام دین، مذهب و عقیده ... به بهانه باخدایی و بی خدایی! فقط کشته اند و کشته شده اند . این روزها می خواهم مدتی به غار تنهایی خودم پناه ببرم ... با این پست غمگین، مدتی از همه شما خداحافظی می کنم . نمی دانم چند روز یا چند هفته یا ... باید خودم را بازبیابم.» اتفاق مبارکی است؛ درود بر تعمّق و اندیشه در تنهایی، و درود بر مِهر و انصاف، هرگاه که رخ بنماید. البته چقدر عالی می شود که ایشان در تنهایی هایشان، دو مسأله ی بنیانی را نیز، مدّنظر خویش قرار دهند: نخست به فهرست تاریخی شان - دست کم در خلوتگاه جانِ خویش - قتل عام بابیان و شهدای بهایی به دست و فرمانِ علمای اسلام را نیز اض...

هشت . « تعالیم الهیه، در این دُور نورانی چنین است که نباید نفوس را توهین نمود و به جهالت نسبت داد که "تو ندانی و من دانم ". بلکه باید به جمیع نفوس، به نظر احترام، نظر کرد و در بیان و دلالت، بطرز تحرّی حقیقت، مکالمه نمود؛ که بیایید مسائلی چند در میان است تا تحرّی حقیقت نماییم و ببینیم چگونه و چه سان است؟ مبلّغ نباید خویش را دانا و دیگران را نادان شمرد؛ این فکر سبب تکبّر گردد و تکبّر سبب عدم تأثّر . بلکه باید امتیازی در خود نبیند و با دیگران به نهایت مهربانی و خضوع و خشوع صحبت بدارد . این نوع بیان، تأثیر کند و سبب تربیت نفوس شود.» «حضرت عبدالبهاء»

هفت. «ببین که علّتِ خَلقِ سماء و ارض (آفرینش آسمان و زمین)، ایقان به لقاء او (یقین به ملاقات با خدا و مظهر او) شده و کُل از برای این، خَلق شده [اند]  و کُل، شب و روز عمل می کنند و[لی] عمل های خود را هباء منثوراً (1)   (بی اثر و فایده) می کنند... حال نظر کن آن   لقاءالله را که کُل از برایش خلق شده اند: حَظّ آن  لقاء را جَبَل ماکو (کوهسار ماکو) برمی دارد! (2) و حال آنکه کُل او را می خوانند و از او مُحتَجِب (غافل و پوشیده)! و کل از برای او عامل اند و از او مَحجوب (بی خبر و در پرده)!» (حضرت باب - کتاب دلایل هفتگانه / دلایل سبعه - صفحه 32) 1. هَباءً مَنثوراً؛ اصطلاحی قرآنی است به معنی ظاهری «گرد و غبار پراکنده در هوا» و در واقع «کار بی ارزش»، که در آیه 23 سوره ی فرقان نیز آمده است. 2. حضرت باب را در اواخر عمر کوتاه شان به دژی در کوهسار دوردستِ ماکوی آذربایجان تبعید و در آنجا زندانی کردند تا دست کسی به ایشان و سخن و وحی و دعوی ایشان نرسد. اما زهی خیال باطل که امروز، در سراسر کشورهای جهان، نام ایشان به گوش می رسد و با وجود همه ی کشتارها و فشار...

شش.  به راستی  می گویم: هر آنچه از نادانی بکاهد و بر دانایی بیفزاید؛ او پسندیده ی "آفریننده" بوده و هست.» (حضرت بهاءالله – دریای دانش – صفحه ی 8) کد مطلب: 6